Eindstation Bahnhof.

De dag nadat ik dakloos was geworden vertrok ik vanuit de autoparking waar ik de nacht had doorgebracht in Kerkrade naar Heerlen.

Het was een koude nacht toen , dat weet ik nog wel.

Naar de scene op het station.

De plek waar op straat geld te verdienen viel , broodnodig voor de verslaafde die ik was geworden in de voorafgaande jaren.

Van vrij onschuldig geëxperimenteer met soft-drugs naar hardcore dagelijks gebruik van hard-drugs in een paar jaar tijd.

Hoewel ik vooraf soms op station Heerlen kwam om drugs te kopen was dit geheel iets anders.

Overleven op straat zonder vast inkomen.

Elke dag opnieuw kijken wat ik tegen het lijf liep.

Elke dag risico lopen om aan mijn spul te geraken.

Risico door andere gebruikers die je wilden beduvelen of rippen.

Door politie die gebruikers hardhandig aanpakten ( begrijpelijk maar ook soms over de schreef ) voor allerlei kleine overtredingen of om hun frustraties af te reageren.

Drugstoeristen helpen aan hun inkoop via een dealer op straat , of met ze op pad naar een huisadres zodat ze daar hun inkopen konden doen.

Dit leverde mijzelf dan een provisie op , naargelang hoe groot het bedrag was wat werd besteed.

Ik verloederde , sliep in leegstaande panden.

Enkel geld=drugs hadden prioriteit.

Heroïne gebruikte ik hoofdzakelijk nog om niet ziek te worden , aangezien ik enkele malen had ervaren dat ik mij zonder spul beroerd ging voelen.

Maar ook vanwege de dempende werking , het niet voelen.

Zeker handig op straat want het was wintertijd.

Het euforisch gevoel dat was verleden tijd , al gebruikte ik mij het licht uit de ogen , het zou pas weer jaren later weer terugkeren nadat ik een tijd clean was na opname in de afkick kliniek.

Was een tijd terug ook begonnen met free-basen , het roken van Cocaïne.

Iemand zei wil je ook ?....en reikte mij een glazen cokepijp aan met daarop uitgekookte base-coke.

Mijn eerste kennismaking met de 'flash' en het was alweer een gelopen wedstrijd.

Het was de cocktail van beide middelen die ik vervolgens jaren dagelijks mijn leven heb laten verzieken , nog niet bij machte om voldoende weerstand te kunnen bieden tegen de verlokking.

Nog niet rock bottom , klaar ermee zijn omdat ik op mijn dieptepunt was beland.

Dat zou nog enige tijd vergen.

In de eerste periode trok ik veelal op met doorgewinterde gasten van straat.

Een kende ik vanuit Kerkrade doordat ik hem wel eens zag op de coffeeshop waar ik voorheen werkte.

Had diagnose schizofrenie en was op momenten onvoorspelbaar.

We sliepen samen in hetzelfde kraakpand.

Hij haalde soms de gekste fratsen uit en had maling aan alles.

Jaren later werd hij tijdens een conflict vanwege drugs doodgeslagen door iemand die al een moord gepleegd had en na een tbs behandeling vrij kwam , om binnen een half jaar deze moord te plegen.

Ik denk vaker aan hem , had hem meer gegund als worden doodgeslagen voor de rotzooi wat harddrugs is.

Niet dat ik roomser als de paus wil zijn , maar de gevolgen kunnen zo heftig zijn dat ik niemand aanraad om het überhaupt te gaan uit proberen.

Natuurlijk mag de lezer hier wat van vinden.

Om te leren hoe dingen eraan toe gingen binnen de scene trok ik dus met doorgewinterde gebruikers op.

Om soms samen dingen te fiksen.

Maar al vrij vlug kwam het besef dat niemand op de duur te vertrouwen was en dat omgang met ze risico's inhield.

Je wist niet wat ze vooraf hadden uitgespookt en of politie of anderen naar ze op zoek waren om verhaal te komen halen.

En dat je er zo bij betrokken zou raken.

Soms ging ik naar de 'huiskamer' , een opvangplek 'gelegen op de groene boord' en geopend in de avonduren.

Hier kon men even tot rust komen , een normaal gesprek voeren met de daar aanwezige vrijwilligers ( waar ik een diepe buiging voor maak , is niet het makkelijkste vrijwilligerswerk het werken met verslaafden daklozen ).

Slapen deed ik veelal in leegstaande panden , portieken van flats of openbare gebouwen en een enkele keer in het Slaaphuis tijdens de eerste tijd op straat.

Vaker bleef ik dagen wakker , met hier en daar een hazeslaapje op bankjes of leunend ergens tegen een muurtje.

Hier leerde ik een oude alcoholist uit Amsterdam kennen , waarmee ik graag mee van doen had.

We trokken soms op met elkaar.

Ik wist hem te overtuigen om een klein bedrag te investeren in de aankoop van spul met als doel dit met winst door te verkopen op straat.

Hier had hij oor naar en ik zorgde voor onze eerste inkoop met zijn duiten.

Zelf was ik toen altijd platzak.

Deed alles op d3 folie gooien of in de pijp stoppen.

Hoewel ik geen ervaring had met het verkopen op straat bleek dat mij dit wel lag en we maakten inderdaad vanaf dag 1 winst.

We hebben dit een tijdje samen zo gedaan.

Hij vertrouwde mij , ik hem en het maakte ons beider leven iets makkelijker.

Echter was het voor hem reden om vaker in de kroeg te gaan drinken , niet meer op een bankje in het park , en op zeker moment hield het op omdat hij alle geld opgemaakt heeft aan de drank.

Daarna hield ik me weer in leven met hosselen totdat ik close werd met een gast die in het verleden een zogenaamde 'grote jongen' was geweest.

Hij was echter tegen de lamp gelopen en toen ik hem ontmoete was hij pas los na enige jaren detentie.

Hij vroeg me of ik voor hem wilde werken.

Hij zou zorgen voor spul.

En hier bedoelde hij dan ook echt goed spul mee , amper versneden.

Het hield ' der affe (duitse straattaal voor ontwenning) ' 10 tot 12 uur van je nek.

Hij zou het in eerste instantie voorschieten en wanneer ik genoeg gespaard had bij hem zou ik tegen een faire prijs het zelf inkopen bij hem.

De eerste 2 keer ging ik er echter met zijn spul aan de haal en rookte het grotendeels op.

Ik ripte hem dus , en had dus best klappen verdiend.

Hij gaf mij echter te kennen dat dit niet zo kon , en dat 3 keer scheepsrecht zou zijn.

Toen pas viel bij mij het kwartje , dat dit een goede kans was , en gingen we samen aan de slag.

Die eerste jaren was ik nog altijd te vinden op station of in de binnenstad.

Een enkele keer was ik te vinden in de opvang achter het station.

Hier was een gebruiksruimte en de mogelijk om tot enige rust te komen , voor zover een dakloze gebruiker dit kent.

Verder werd er eten verstrekt en kon men zich er douchen of in gesprek gaan met aanwezige professionals en vrijwilligers.

Ik had inmiddels een reputatie gezien de hoge kwaliteit van het materiaal wat ik verkocht.

Mensen namen de moeite om mij te zoeken in de binnenstad , van straatprostitues tot dealers die zelf gebruikten van mensen die kwamen scoren op station voordat ze naar hun werk gingen , tot mannen in driedelige pakken en soms mooie vrouwen.

Dat laatste had geen meerwaarde voor mijn.

Door heroïne daalt je libido tot ver onder het nulpunt.

De centen die deze mooie dames hadden voor het kopen van dope daar werd ik dan wel weer warm van

Ook door gasten die ik mijde als de pest , mensen die al een leven van gebruik en detentie achter de rug hadden en geweld niet schuwden.

Sommigen al een keer voor moord veroordeeld. 

En door de dienders.

Als ik zeg dat ik zeker honderd keer gestript ben tot op mijn onderbroek in de binnenstad op zoek naar drugs dan is dat niet overdreven.

Soms kreeg ik tikken van hun of werd ik bedreigd door ze.

Drie keer per dag ging ik gemiddeld inkopen doen , bolletjes maken en gebruiken bij mijn vaste connectie.

Hij was zelf ooit verslaafd geweest.

Ook aan de wit en bruin.

In de tien jaar dat we vervolgens samen zaken deden is hij een keer teruggevallen , en ook weer op eigen kracht gestopt met heroïne.

Dat vraagt karakter.

Tien jaar is een lange tijd.

We raakten bevriend.

Gingen samen eten in een sociale voorziening of bestelden eten.

Zat gemiddeld 3 a 4 per dag op zijn kotje op zeker moment.

Zijn zelfs een keer naar de Rolling Stones geweest.

Hij wilde dit graag , was nog nooit naar een concert geweest.

Halverwege zijn we wel vertrokken aangezien we er beiden verder geen klap aan vonden.

Hij hamerde ook altijd op dat ik moest sparen aangezien we goed verdienden.

De eerste jaren deed ik dit mondjesmaat , mijn dagelijks gebruik zat op 5 gram dope per dag en minstens een gram wit.

Ik had mijn eigen spul voor de verkoop en kreeg een iets beter leven.

Verantwoording nemen richting eigen woonruimte en primaire zaken hadden echter geen voorrang.

Mijn persoonlijke spullen waren kleren , gebruikers paraphernalia , geld en drugs.

De spanning op straat , omgang met andere gebruikers en klanten en dagelijks politie op mijn hielen gaven mij een soort van adrenaline kick.

Dat was wat ik jaren lang wilde en heb gedaan.

Slapen deed ik overal en nergens , of de hele nacht buiten in de stad of vaker bij andere gebruikers die ik royaal betaalde met spul om bij hun te kunnen overnachten.

Soms maanden , tot een keer 2 jaar.

Dit laatste bij een man die pas op zijn 50ste verslaafd geraakt was.

Nadat zijn vrouw was overleden had hij zich ontfermd over een meid die tippelde.

Deze had hem laten kennismaken met wit en bruin.

Dus hij was nog gaan shotten na zijn 50ste.

Ik vond het een tragisch verhaal.

Heb deze man maffe dingen zien doen wanneer hij onder invloed was.

Dingen die je normaal alleen in films en series zit.

Paranoia door de uitwerking van Cocaïne wat hij zich in de armen spoot.

Intraveneus gebruik , het spuiten van heroïne dat heb ik geen 1 keer gedaan.

Er was altijd het besef dat die stap niets goeds zou betekenen , en ik ben dankbaar dat ik om de een of andere reden de kracht heb gehad om hier op zijn minst nog nee tegen te kunnen zeggen.

Hoewel er toen nog geen voorlichtingscampagne over de risico's van spuiten , mede door aids door de hulpverlening gelanceerd was , en dus bijna iedereen die ik kende van de scene deed shotten.

Zeker omdat ik in het begin op straat vaker ziek was van ontwenning en men mij het dan wel aanbood.

Om mij te helpen.

Het poeder wilde men dan wel niet geven , dat belande op de lepel om op te koken.

Maar hiervan wilde men je dan wel iets geven , om je beter te maken.

Zo noemde men dat dan.

Mijn verblijf bij hem liet mij wel beslissen om weer voor een eigen woonruimte te gaan.

Ik was gaan tellen wat dit grapje mij deed kosten op een helder moment , van wat ik weggaf , uiteindelijk altijd meer als afgesproken.

Want samen freaken deden we vaker de hele nacht , dat gaat in de papieren zitten.

Bleek dat ik 3 kamers hiervan kon huren van 450 guldens elk.

Dus na ruim 5 jaar op papier dak en thuisloos te zijn geweest besloot ik weer een stap richting verantwoording nemen te zetten.

Het hebben van een eigen plek.

Tijdens het seminar over Operatie Hartslag kreeg ik de vraag vanuit ( bleek 2 weken later dat het een student Psychologie betrof van de Universiteit Eindhoven die ik ontmoete tijdens een bijeenkomst inclusiviteit bij het Vista college ) het publiek over hoe mijn dag er zoal uitzag in die tijd.

Deze vraag , en de vervolgvraag hoe ik eruit ben gestapt maakten dat ik ben gestart met deze blog.

De eerstvolgende ga ik hier op in.

Mocht je vragen hebben voor een goede vriend of vriendin , of iemand anders die je kent rondom het thema verslaving/ hulpverlening dan mag je contact met mij opnemen per mail.

tzsiemens68@gmail.com